Niedawno ironizował, że wystawia skład na przekór kibicom. Sarkastyczny żart zaczął doganiać rzeczywistość, ale Daniel Myśliwiec odpalił Motor i pomknął po zakup czasu, z którym wygrał wyścig.

„Im więcej osób mi powtarza, że czegoś nie powinienem robić, tym bardziej przekornie będę to robił. Być może to wynika z tego, jaki jestem. Myśliwiec – złośliwiec. Dlatego chcę wystawić zawsze słabszych ludzi, po to, by Widzew mógł przegrać, a ja czerpać z tego satysfakcję„, żartował na przedmeczowej konferencji kilka tygodni temu.

Daniel Myśliwiec rzecz jasna nie jest sabotażystą, ale – jak każdy człowiek – nie jest też nieomylny.

Albert Einstein mówił o szaleństwie, polegającym na robieniu tego samego i oczekiwaniu innych rezultatów. Jacek Walkiewicz o skuteczności, która jest miarą prawdy: „Jeżeli człowiek nie jest w życiu skuteczny, to znaczy, że prawda, którą się posługuje, jest nieaktualna i warto ją zmienić”.

Tymczasem Myśliwiec głośno i wielokrotnie mówił o problemach w trzeciej tercji – jednocześnie niewiele w niej zmieniał. W Lublinie znów postawił na tercet Cybulski – Rondić – Sypek, który zaczął trochę żyć własnym życiem.

Odrzućmy margines, który pojawia się wszędzie, gdy jest okazja do obrzucania kogoś łajnem. Zostawmy zaś frustrację, która wynikała z troski o dobro ukochanej drużyny. Nie dziwię się jej. Widzę potencjał tego zespołu. To, jak potrafi zbudować przewagę w grze. I byłem naturalnie rozczarowany widząc, jak ją marnuje. Napisałem na X: „Ten skład jest w stanie obronić tylko zwycięstwo. Oby tak się stało, bo na samą myśl mnie męczy – zasłużona – burza, spowodowana powtórką z ostatnich rozrywek”.

Burza nie czekała z zachmurzeniem widzewskiego nieba do końca meczu. Piorunami rzucano już po kilkunastu minutach spotkania. I znów: łatwo teraz śmiać się z krytyki w tamtym momencie, ale też trudno się dziwić tej konstruktywnej.

Ponownie obiecująco zawiązywane akcje nie miały odpowiedniego finału. Skrzydłowi bez konkretu, a napastnik – znów dyskretny w szukaniu swoich szans. Pierwszą bramkę zawalił Lirim Kastrati. Źle się ustawił, łamiąc linię spalonego, ale chyba mógł też zrobić choć trochę więcej przed strzałem napastnika Motoru, którego ani nie dogonił, ani nie spróbował przeciąć podania wślizgiem. Nie broniła się decyzja, by powołanych na kadrę trzymać na ławce, bo i Luis Silva nie wyglądał tak dobrze, jak w kilku poprzednich spotkaniach. Kryty przez niego zawodnik dołożył drugą bramkę.

Ale zespół Widzewa był konsekwentny jak Myśliwiec. Mimo fatalnego początku – nie zgłupiał, nie panikował, grał z wiarą w swoje umiejętności. I ten, który ma je na najwyższym poziomie, wyciągnął wózek znad przepaści. Mowa o Sebastianie Kerku. Czy można powiedzieć, że Niemiec w ciągu trzech minut strzelił dwie bramki z rożnego? Poniekąd tak: pierwszą na pewno, a i przy drugiej dośrodkował bliźniaczo podobnie, czyli mocno, celnie, z odpowiednią wysokością i rotacją.

Oddajmy też cesarzowi, co cesarskie: Imad Rondić przy golu na 2:2 zachował się znakomicie.

W przeciwieństwie do poprzednich patelni wyłożonych przez Kerka, tym razem odpowiednio złożył się do strzału. Wykonał odpowiedni ruch skrętny głową, kierując ją do siatki, a wcześniej wyprzedził bramkarza i wygrał pozycję do strzału. Poszedł na piłkę jak dzik w sosnę. Pazernie, czyli tak, jak napastnik powinien.

Ważyła się więc decyzyjna szala Myśliwca. Człapał w defensywie Kastrati: a to przy kontrze, która mknęła jego stroną, a to innym razem pozwolił oddać sprytny strzał Ceglarzowi, który minimalnie minął słupek. Ale jeszcze przed przerwą znów błysnął Rondić, koronując swoją pracę w pressingu w najlepszy możliwy sposób – bramką. Można mówić o bramkarzu gospodarzy, ale mniej mnie obchodzi jego zachowanie, a bardziej dobry doskok Kerka, Cybulskiego i wreszcie Rondicia. Bośniak zablokował podanie tuż przed bramką, do której wpadła piłka.

To już siódmy gol Imada w tym sezonie. Jest wiceliderem strzelców Ekstraklasy. Zaczyna przekonywać do siebie niedowiarków, ze mną włącznie. Nietrudno wskazać jego niedostatki. Potrafi w dogodnej sytuacji nieczysto trafić piłkę, jak choćby w drugiej połowie po krótkim, acz genialnym podaniu Alvareza. Potrafi zniknąć w czasie meczu za plecami stoperów, których zdecydowanie rzadziej mija z piłką aniżeli za nią biega.

Ale jednocześnie robi wszystko, by ukryć swoje wady i eksponować zalety: haruje jak wół, inspiruje kolegów niezłomnością i charakterem, który nie polega na machaniu rękami. Szanuje piłkę i dość rzadko traci ją w głupi sposób. No i strzela, a to go broni mocniej niż jakiekolwiek słowa. Jasne, mógłby mieć jeszcze lepsze liczby, bo okazji nie brakuje. Ale kilka z nich już wykorzystał. Kolokwialnie mówiąc: żre mu. Oby żarło jak najdłużej. Niech ta butelka keczupu, do którego porównuje się snajperów, nie ma dna.

Jest na dobrej drodze, by przejść transformację w stylu Dominika Kuna. Były pomocnik RTS początkowo, za czasów Dobiego czy Broniszewskiego, mógł irytować wątpliwej jakości dośrodkowaniami, dryblingami, strzałami, podaniami… Ale zacisnął zęby, walczył i zapracował sobie na bardzo ważne bramki dla losów Widzewa, a także sporą liczbę meczów w pierwszym składzie ligę wyżej.

Z Rondiciem może być podobnie. Też może być żywym dowodem na to, że dzięki odpowiedniemu zaangażowaniu można uciec przed ograniczeniami. I wzorem dla Hamulicia, który na ten moment w Łodzi podąża za swoim potencjałem w tempie spacerowym.

„Dajcie spokój. On wie co robi” – Andrejs Ciganiks o Danielu Myśliwcu w przerwie. Widzew na drugą połowę wychodził z sensacyjnym, biorąc pod uwagę okoliczności, prowadzeniem, którego nie wypuścił do emocjonującego końca.

Ten mecz był szalony. Odetchnąłem dopiero, gdy Sypek po udanym napędzeniu kontry wyłożył piłkę Alvarezowi, a Hiszpan umieścił piłkę w siatce technicznym strzałem. Nie na długo, bo Motor rzucił się do ataku. Pewnie zaoszczędzilibyśmy sporo nerwów, gdyby w niektórych sytuacjach bardziej przyłożono się do zdobycia piątej bramki. Wiele razy było blisko, ale mam dziwne przekonanie, że gdyby chodziło o gola na 3:2 – trochę bardziej bylibyśmy skoncentrowani przy ostatnim podaniu czy strzale.

Wyhamowało nas zejście z boiska Kerka. To wiele mówi o tym, ile piłkarz z numerem 37 daje temu zespołowi. Genialnie ułożył się nam ten środek pola, będący najsilniejszą bronią Widzewa. Strzelec bramki Alvarez – 95% celnych podań. Najwięcej biegający Shehu – 93%. Dla porównania: żaden z środkowych pomocników Motoru nie dobił do 80 procent.

Tym razem słabiej było w obronie. O bokach już pisałem, w środku Żyro wyglądał lepiej od Ibizy, a choć awaryjną, to bardzo dobrą zmianę dał Hajrizi. Na ryzyku, odważnie, ale i skutecznie. Kilka dobrych interwencji to dużo, jak na obecność zaledwie w doliczonym czasie gry. Przy każdej z bramek Gikiewicz miał niewiele do powiedzenia. Pierwsza i trzecia mogłyby być małym deja vu z treningu. Na Łodziance miał okazję bronić z podobnej odległości – i z podobnym skutkiem, o ile strzelający nie skiksował.

Do poprawy obrona. Skrzydła nadal nie w pełni rozłożone, choć cieszy, że bez tego jesteśmy w stanie strzelić cztery bramki. Najbardziej optymalny dla mnie zestaw skrzydłowych pojawił się na placu gry po godzinie. Nie zrobił wiele, by przekonać do tego zdania również trenera. Dość niewidoczny Łukowski odpuścił krycie przy trzeciej bramce Motoru. Klimek był aktywniejszy, ale momentami bardzo niedokładny. Obaj wyraźnie wypadli z rytmu meczowego.

Biorąc pod uwagę nieudane mecze Gonga, trudno się dziwić, że gra będący obecnie w najlepszej formie na tej pozycji Sypek, a także zaledwie 18-letni Cybulski (nawet jeśli na kredyt – inwestycyjny). Wciąż stawiałbym na „Łuko” i „AK-47”, starając się odbudować ich formę – bo wydaje się, że sufit swoich możliwości mają obecnie zawieszony najwyżej.

Ale znacznie bardziej rozumiem trenera. Pewnie nie tylko ja.

I to oprócz trzech punktów zdobył Myśliwiec, stawiając na swoim. Czas. Nawet nie czas pracy – nikt o zdrowych zmysłach nie rozważał jego zwolnienia – ale kwestionowanie niektórych decyzji było coraz głośniejsze i silniejsze w argumenty. To też nic złego, konstruktywna krytyka jest paliwem rozwoju, zwłaszcza jeśli wynika z dobrych intencji, ale takie mecze i takie zwycięstwa działają wyciszająco. Dają przestrzeń i spokój. Oby jak najdłużej. W tym scenariuszu wygrywają wszyscy: trener, Widzew i kibice.

A takie widowiska, jak w Lublinie, można nazwać spektaklem i oglądać co tydzień.