Stadion opuszczałem smutny, przegrany, ale też dumny. Tak z postawy drużyny, jak i kibiców.

Niedziela stała pod znakiem 19 minut i 10 sekund ciszy.

W tym czasie fani wyrazili swoje zdanie na temat zmian, które wciąż nie nadeszły. Interia pisała o nerwowej reakcji Tomasza Stamirowskiego. Dziwi mnie ona o tyle, że kibice Widzewa stanęli na wysokości zadania i zamanifestowali w sposób spokojny, kulturalny, wyważony. W treści transparentów na szczęście zabrakło wyzwisk, chamstwa, a nawet bezczelności.

Prawdę mówiąc, trudno mi sobie wyobrazić protest z większą klasą.

Nie jest łatwo docenić czyjeś zasługi i jednocześnie dać jasno do zrozumienia, że na kolejne powinien pracować już ktoś inny. Połączyć szacunek do przeszłości z marzeniami o przyszłości. Innej. Chciałoby się: lepszej.

A jednak się udało. „Tomku, zawsze będziesz jednym z nas, lecz krok naprzód zrobić czas”. Genialne.

W czasie tej ciszy niestety rozstrzygnęły się też losy spotkania, choć oczywiście Widzew nie przegrał przez protest. Niezłe dośrodkowanie, strzał głową Skrzypczaka, błąd w kryciu Volanakisa i dość szybko zrobiło się 0:1. Prowadzenia – podobnie zresztą jak jesienią – Jagiellonia już nie oddała, choć jej grę akurat w obu tych meczach trudno nazwać mistrzowską.

Gospodarze zaczęli się rozkręcać po wystartowaniu trybun z dopingiem. Co to był za moment… Ciary! Przypomniało się podobne „uderzenie” po długiej ciszy jeszcze na starym stadionie, przed kilkunastoma laty, z wygranego 1:0 po golu Grzelczaka meczu z Lechią Gdańsk. Eksplozja kumulowanej w milczeniu energii. Wyładowanie fanatyczne. Fantastyczne.

Po nim z każdą minutą zespół Patryka Czubaka wchodził na coraz wyższe obroty. W pierwszej, dużo słabszej połowie, były to głównie strzały z dystansu. Ale „na Zegar” czerwono-biało-czerwoni nacierali już tak, jak powinni zawsze. Odważnie. Z poświęceniem. Bez odkładania nogi i niepotrzebnego kalkulowania.

Momenty ataków – źródło: SofaScore.

Imponujące wejście zaliczył podrażniony Fabio Nunes. Tak jak Portugalczyk kilka miesięcy temu zasłużył na odstawienie od składu – tak zasługiwał na drugą szansę, którą z „Jagą” raczej wykorzystał. Nie wypalił pomysł z Diliberto na skrzydle, na którym odnaleźć nie może się też Łukowski.

Nieskuteczny, acz aktywny po wejściu był Hamulić. Łudzę się jeszcze, że może się ogarnie i zajmie miejsce na dziewiątce, umożliwiając grę na skrzydle Tupcie. „Lubo” był chyba najlepszy tego dnia w Widzewie. Technika, gra na jeden kontakt, drybling, praca dla zespołu – dobrze wyglądał. Bardzo solidnie, z bramkowym wyjątkiem, zagrał Volanakis. Żyro na swoim, przyzwoitym poziomie, w dodatku z poświęceniem.

Therkildsen miał zdecydowanie za dużo niedokładnych podań i straty, fatalnie przyjął w końcówce, ale generalnie zagrał powyżej moich oczekiwań. Bałem się o jego zwrotność, a rzadko dawał się ogrywać. Grał twardo, ale nie faulował ani razu. Miła odmiana po Radomiu. Lewą nogą nie tylko wsiada do tramwaju, potrafi też zrobić użytek z głowy.

Z kreacją nie było problemu, wejścia Alvareza i Pawłowskiego tylko podkręciły częstotliwość tworzenia okazji, ale niestety – niewykorzystanych. Zabrakło szczęścia. Pewnie umiejętności, ale o nie trudniej mieć pretensje w takich okolicznościach. Końcówka dała mnóstwo tego, po co się na stadion przychodzi. Emocji, walki do końca, zaangażowania.

Brawa po końcowym gwizdku mówią wszystko. Było mnóstwo porażek, po których zawodników nie żegnały gwizdy. Takich, które w ramach rywalizacji sportowej można było przyjąć na klatę bez ponadprzeciętnej frustracji, w których również doceniało się w duchu walkę.

Ale takich, po których załamanych, padniętych na murawie piłkarzy podnoszą oklaski? Nie ma wiele. Ostatnią przypominam sobie sześć lat temu, po 2:3 z Legią Warszawa, której ambitnie postawiliśmy się w Pucharze Polski jako zespół z trzeciego poziomu rozgrywkowego.

Takie brawa nie są bezpodstawne. Pokazują, że dla Widzewa warto walczyć, a kibic zawsze taką walkę doceni.

Jeśli będziemy do końca sezonu grać na takim poziomie zaangażowania i głodu zdobycia bramki, o utrzymanie nikt się w Łodzi nie powinien martwić.