Żenujący występ we Wrocławiu kolejnym dowodem na to, że Widzew w drodze na szczyt skręcił w równię pochyłą.

Po porażce w Poznaniu napisałem, że nie jest ona niespodzianką, tylko konsekwencją. Efektem przespanej zimy. Jej skutki są coraz bardziej opłakane. Zespół, który po nieudanej jesieni powinien zostać wzmocniony – nawet z myślą o kolejnych rozgrywkach – przystąpił do wiosny znacznie słabszy. Kadrowo i mentalnie. W otoczce bałaganu. A teraz jeszcze zaczęło się tu palić.

Trudno się dziwić poszukiwaniom winnych tego stanu rzeczy. Ale to nie może przesłonić sobotniej, boiskowej beznadziei.

Niezależnie od tego, że atmosfera dookoła klubu jest kiepska, że wynik z czerwoną latarnią ligi gonimy wprowadzając z ławki trzech żółtodziobów i Gonga, że graliśmy w dziesięciu po czerwonej kartce młodzieżowca – to spotkanie na Tarczyński Arena nie powinno wyglądać aż tak źle.

Przykro się patrzyło na widzewiaków nawet gdy wymieniali podania daleko od bramki przeciwnika. Sztywni. Wiecznie zaskoczeni tym, jak się piłka odbija.

Trudno powiedzieć, na ile to efekt treningów na sztucznej murawie, gdzie futbolówka zachowuje się inaczej. Na pewno nie jest to bez znaczenia. Ale też nie dziwię się kibicom, dla których takie właśnie jest – nieistotne.

W tym przypadku efekt jest stokroć ważniejszy od sposobu, w jakim został osiągnięty. Ktoś powie: skoro nie ma naturalnych boisk do dyspozycji w Łodzi, dlaczego trenujecie w Uniejowie tylko w piątki? I nie będzie to pytanie bezpodstawne. Widocznie raz w tygodniu to zbyt mała częstotliwość, by w meczu wyglądać chociaż przyzwoicie.

Tak, kadra jest za słaba. Tak, warunki do treningu przy zimowej aurze są dalekie od optymalnych. Nie, na tym lista grzechów Widzewa Łódź się nie kończy.

Bo choćby ktoś we Wrocławiu zrobił z piłkarzy RTS laleczki voodoo i wbijał w nie szpilki przez 90 minut, nie mogą tak biernie grać w obronie. Bez zdecydowania, w wielu momentach nawet bez prób odbioru, zapraszając gospodarzy do ataku swoją biernością. My byliśmy masłem, Śląsk nożem. Czasem tępym, ale rozgrzanym. W zupełności wystarczającym.

Pierwsza bramka: dwóch piłkarzy Śląska kompletnie niekrytych pięć metrów od linii bramkowej Widzewa. Pięć! Nasi stoperzy poza światłem bramki, wszyscy w roli obserwatorów. Aż trudno uwierzyć, że oba poniższe screeny dzieli kilka sekund.

Śląsk nie potrzebował do rozmontowania obrony Widzewa żadnego dryblingu, finezji, błysku geniuszu, niezwykłej szybkości.

Wystarczyły dwa, niezbyt mocne i bardzo oczywiste podania, by Samiec-Talar miał sytuację lepszą niż rzut karny.

Można się (słusznie!) zżymać na to, jak słabi byliśmy w ataku, jak zawodzili dotąd wyróżniający się piłkarze, jak Kozlovsky, Shehu czy Kerk, jak fatalnie z rzutów rożnych wrzucał ten ostatni, jak „setkę” – po akurat świetnym przerzucie Niemca – zmarnował Sypek, ale nawet grając „bryndzę” z przodu, Widzew z drużyną w tak totalnym dole jak Śląsk, powinno być stać chociaż na brzydki, bezbramkowy remis.

Tymczasem brzydko i bezbramkowo zagraliśmy wyłącznie w ataku. Test oka mógł być mylący, bo nie tylko ono samo krwawiło od oglądania, ale jeszcze obraz był filtrowany przez wściekły mózg. Może w amoku czegoś nie dostrzegłem? Rzucam więc okiem na liczby. I znów nie dowierzam.

90 minut meczu. Dwa celne strzały. Trzy celne dośrodkowania. xG na poziomie 0,44.

Luisa da Silvę łatwo obarczyć golem samobójczym, ale w rozegraniu też nie pomagał. 78% celnych podań – gdy znów często nużyć mógł obraz wymieniających między sobą piłkę stoperów – to wynik pozostawiający wiele do życzenia.

Na ostatnie pół godziny weszli młodzi, Stachowicz i Gryzio. Oczywiście, odpowiedzialność na ich barkach minimalna. Nic do stracenia. Chciałoby się zrywu, bezczelności, światełka nadziei w ciemnym tunelu. Pal licho, że nie oddali nawet strzału. Obaj łącznie zanotowali jedno celne podanie. W sumie przez prawie godzinę. Jedno. Łącznie. Kurtyna.

Kwiatkowski kompletnie niepotrzebnie atakował wślizgiem, mając żółtą kartkę, ale poza tym też nie grał dobrego meczu. O Sobolu trudno cokolwiek pozytywnego powiedzieć – nawet w najbardziej pozytywnej akcji, czyli oddając strzał celny, powinien zachować się lepiej i dograć do wbiegającego Kerka.

Co się stało z Markiem Hanouskiem, który nigdy nie był demonem szybkości, ale wiosną w klasyfikacji sprinterów Ekstraklasy plasuje się gdzieś między żółwiem a ślimakiem?

Rybą-rakiem na bezrybiu okazał się Jakub Sypek. Zmarnował okazję, ale wcześniej fajnie przyjął. Zaliczył najwięcej odbiorów. Czterema udanymi dryblingami wyrównał rekord sezonu w całym zespole, należący zresztą do niego. Jedna z tych trzech celnych wrzutek była jego autorstwa, niecelnie nie dośrodkowywał ani razu. Jak na standardy tego meczu – nie było źle. Szkoda, że tak niewielu może o tym występie tak powiedzieć.

Pamiętajmy, że przecież była jeszcze poprzeczka Samca-Talara, doskonałą okazję miał Baluta, a jeszcze lepszą – Ortiz.

0:3 to najniższy wymiar kary.

A przecież Śląsk przed tym meczem wygrał jeden. Na dwadzieścia.

Otoczka nie może zaciemnić obrazu tego meczu, ale i obraz tego meczu niech nie zasłania otoczki.

Transfery? Już są mocno spóźnione, ale lepiej późno niż później (obudzić się w 1. lidze).