Letni transfer Mariusza Stępińskiego ani mnie nie zdziwi, ani nie rozgrzeje.

Nowy właściciel w swoim pierwszym wywiadzie podkreślił, że napastnik Omonii Nikozja jest widzewiakiem. Prezes w tym roku mówił: „Byłbym bardzo zadowolony, gdyby trafił do naszego klubu”. Dyrektor sportowy jest nim zainteresowany. Sprezentował mu nawet koszulkę meczową, którą napastnik przywdział, co na Instagramie uwieczniła jego żona. Łukasz Olkowicz z Przeglądu Sportowego napisał, że sam piłkarz chętnie wróciłby do Łodzi. Wystarczy się dogadać z cypryjskim klubem, a kilkaset tysięcy euro powinno załatwić sprawę.

Transfer Stępińskiego do Widzewa nie będzie więc niespodzianką. A czy będzie bombą transferową, której podmuch po wybuchu zrzuci kibiców z krzesła?

Niektórych – pewnie tak. I w porządku. Absolutnie nie chcę torpedować niczyjego entuzjazmu. Wiem, że nie jest bezpodstawny. To w końcu 4-krotny reprezentant Polski, który pojechał na EURO2016. Miał fajny sezon w ekstraklasowym Ruchu, gdzie zdobył 15 bramek. Strzelił kilkanaście w Serie A, łącznie 14 w 78 meczach, do tego kilka w Ligue 1.

I w czasach, gdy Widzew mierzył się z Turem Bielsk Podlaski, GKS Wikielec i Huraganem Morąg, on w reprezentacyjnym dresie przyznawał Arkowi Stolarkowi, że te spotkania ogląda. I mocno przeżywa. Nawet dopinguje, co potwierdził mi kiedyś Marcin Broniszewski, wracając ze stażu z Werony. Był w szoku, że nawet bez meczu można wykrzykiwać stadionowe przyśpiewki. Stępiński kupił karnet pod Zegar na nowym stadionie, do tego kilka fundowanych. Zwalniał miejsca, przez co na swoim iPadzie mógł oglądać choćby Radwańskiego, któremu wywróżył grę na wyższym poziomie rozgrywkowym niż ówczesny, czyli czwarty.

„Czuję się Widzewiakiem. Ten klub działa na mnie. Nawet w domu lubię sobie odpalić Youtube i włączyć doping kibiców Widzewa”. Brzmi znajomo. Wiecie, kto to powiedział? Rafał Augustyniak. Dlatego do deklaracji piłkarzy pozwolę sobie podejść z małą rezerwą. Czyny, nie słowa.

A jeśli o nie chodzi, „ja tam pamiętam nieco inne sytuacje”, jak Sokół w utworze „Jednorożec”. Pamiętam, jak Radosław Mroczkowski wystawiał go kosztem Ben Dhifallaha. Często na wyrost. Młody Stępiński wyróżniał się jak na swój wiek, ale jeśli przymknęlibyśmy oko na numer PESEL, w wielu meczach nie mógł być oceniany wysoko. Potrafił zaliczyć długie serie spotkań bez gola, marnować stuprocentowe sytuacje (zamykam oczy, widzę sam na sam z Ruchem na wyjeździe), ale Widzew go promował licząc, że będzie receptą na problemy finansowe. I gdy zaczął łapać liczby – asysty z Polonią, jedyne w rundzie gole z Pogonią i Jagiellonią – to przyszedł 12 maja.

Osiemnaste urodziny. Kontrakt wygasł. Stępiński ruszył w świat, nie oglądając się za siebie.

Klub chciał go zatrzymać, gwarantował nawet niestandardowe zapisy o numerze, mówiło się nawet o opasce kapitańskiej. Ale Stępiński nawet nie negocjował umowy. Idąc na rozmowy wiedział, że tylko oznajmi swoją decyzję: odchodzę. A będącemu w tarapatach finansowych klubowi, w którym jestem tak zakochany, zarobić nie pomogę.

Widzew nie upadł przez Mariusza Stępińskiego. To oczywiste, nawet jeśli można dywagować, co gdyby gole nabierającego doświadczenia Stępińskiego pozwoliły się utrzymać w kolejnym sezonie? Albo gdyby kasę klubu zasiliło kilka milionów z transferu? Rok starszy Arkadiusz Milik potrafił po osiągnięciu pełnoletności podpisać nowy kontrakt z Górnikiem, strzelić jeszcze kilka bramek – w sumie niewiele więcej od Stępińskiego, bo 11 w dwa sezony – i odejść za trzy miliony euro. Taka mniej więcej była wysokość długów, przez które zbankrutowany Widzew musiał zaczynać od czwartej ligi. Jeszcze raz podkreślę: to nie wina 18-latka, że 115-letni klub wymazał się z mapy Polski. To akapit o konsekwencjach decyzji piłkarza, a nie przyczynach tragedii RTS.

Cieszę się, że Stępiński utożsamiał się z Widzewem, nawet gdy nie było to modne. Ale za samą miłość do klubu – choć jej nie kwestionuję – trudno mi zapisać plusy obok jego nazwiska, pamiętając o tamtych okolicznościach odejścia. Granie kartą widzewiaka, niczym „wychodzisz z więzienia” w Monopoly, na mnie tu nie zadziała.

W grudniu ubiegłego roku, gdy Rondić szykował się do odejścia, a Stępiński podpadł w Nikozji obroną dobrego imienia Polski – za co szacunek! – napisałem na X: „Ekstraklasa > liga cypryjska. Omonia dostaje w trąbę od Rakowa i Legii. Za chwilę 30 na karku. Może najwyższy czas na to, by strzelić w Widzewie więcej goli niż Tomczyk, Zuziak i Możdżeń? Skoro jest Widzewiakiem, to lepszej okazji na powrót może już nie być”.

Gdyby przyszedł wtedy, ktoś mógłby nawiązać do Marcina Robaka, wybierającego drugoligowy Widzew ponad mistrza Polski, walczącego w eliminacjach do Ligi Mistrzów Piasta. Albo Bartłomieja Pawłowskiego, który ligę wyżej zdecydował się zejść mocno z zarobków i poprowadzić RTS do awansu na ekstraklasowy poziom.

Teraz, po wejściu Roberta Dobrzyckiego, zapowiedziach bogatego lata w Łodzi i zawirowaniach w stolicy Cypru, takiego efektu „wow” jak w przypadku wspomnianej dwójki raczej nie będzie.

Mowa o piłkarzu, który strzelił w tym sezonie 11 bramek w 24 meczach ligi cypryjskiej. Więcej zdobył Rafa Lopes, choć od dwóch miesięcy gra dla Wieczystej Kraków. Poprzednie rozgrywki ligowe dla Stępińskiego to 7 trafień w 29 meczach. Dla porównania: w 34 meczach 19-krotnie do siatki trafiał wtedy Andreas Katsantonis, obecnie autor jednej bramki dla Piasta Gliwice.

To wszystko nie wyklucza scenariusza, w którym Stępiński trafia do Widzewa i zostaje królem strzelców Ekstraklasy. Ledwie oderwie końcówkę długopisu od papieru, kończąc właśnie swój podpis pod kontraktem, a będę mu życzył powodzenia i kibicował z całego serca, by każdy mecz kończył hat-trickiem.

Czerwonego dywanu jednak w tej chwili nie rozłożę. Zamiast krokiem modelki spacerować po nim w kierunku „Serca Łodzi”, z niejednego widzewskiego serca Stępiński powinien wyjąć drzazgę, którą zostawił odchodząc. Widzew to zbyt wielki klub, by z miejsca stawiać mentalny pomnik piłkarzowi, który strzelił dla niego pięć bramek.

Niech błyski fleszy poprzedzi rzetelna praca. Ten worek z bramkami powinien otworzyć jak robotnik worek z cementem, a nie ikona czy gwiazda, której nie wolno się pobrudzić. W końcu to Robotnicze Towarzystwo Sportowe.

Na pieśni pochwalne przyjdzie czas. Będę śpiewał je szczerze i głośno. Tylko muszę mieć powód. Póki co piłkarski rozum i kibicowskie serce są zgodne: euforii nie można wykluczyć, ale na razie trudno ją odnotować.