Nie zabierałem głosu, bo wiem, jak zostałoby to odebrane przez film „Giki. Moje Serce w Łodzi”.

Choćbym zrobił 10 fikołków, 20 analiz i miał 30 wypowiedzi ekspertów – choćby trenerów na poziomie przynajmniej ekstraklasowym, przyznających, że żadna bramka z Jagiellonią nie była zawalona przez Gikiewicza – każdy argument zostałby obalony jednym słowem:

Nieobiektywny. 

Kto mnie naprawdę zna – wie, że tak nie jest, a nieznajomym nie udowodnię, że nie jestem wielbłądem. Trudno.

„Wizerunek ocieplony”, napisał ktoś pod filmem. Tytułowe zdjęcie powyżej rozpoczęło temat jego nagrania. Zrobione na początku roku. Przed Radomiakiem, Zagłębiem, Legią. Trenerem był jeszcze Daniel Myśliwiec – a Rafał nie miał potrzeby, żeby swój wizerunek ocieplać, bo ten po prostu był pozytywny. 

Wpadłem na pomysł, by zrobić serię reportaży o piłkarzach Widzewa. Myślę, że prawie każdy na moim miejscu zacząłby od numeru jeden. Trudno o bardziej rozmownego zawodnika. Kolorowego ptaka, któremu jeszcze wtedy nikt nie chciał w Łodzi wyrywać piór.

Ale może usiadłem tam ze szklaną kulą i dobrze wiedziałem, że wiosną nie ustrzegnie się błędów? Że fala nienawiści w internecie nabierze ogromnych rozmiarów? A może przez dwa dni po Jagiellonii zrobiłem blisko dwugodzinny dokument – tak na szybko, na kolanie – bo zmieniłem branżę na PR? Eksperci od tego, co mam w głowie, pewnie wiedzą lepiej ode mnie. Życzę im zdrowia. Nie miałem zamiaru tracić na nich swojego.

Czuję jednak zbyt duże rozczarowanie przebiegiem zdarzeń ostatnich dni. Dlatego nie mam zamiaru niczego ukrywać. 

Jak więc naprawdę z Gikiewiczem było?

Zaczęło się od czystej karty, którą dostali obaj bramkarze latem. Rafał miał słabsze momenty wiosną, a że ma swoje lata, postawił sprawę jasno – jeżeli mnie nie chcecie, mogę odejść. Kontrakt jest nieistotny. Powiedział to zresztą do kamery, choć ta kwestia do filmu ostatecznie nie weszła. Uznałem ją za zbędną. Chyba muszę jednak załatwić sobie tę szklaną kulę… 

To proste: kilka tygodni temu zdecydowanie łatwiej byłoby mu znaleźć klub. Trenerzy dali jednak obu bramkarzom po 50 procent szans na grę, a kto będzie jedynką – to miało się rozstrzygnąć podczas przygotowań. Widziałem ledwie ich fragment, ale widać było, że „Giki” jest w formie. Na sparingach też to pokazał. 

Trener Sopić przed meczem Jagiellonią przyznał zresztą: Gikiewicz gra, bo zdecydowanie wygrał rywalizację na treningach w okresie przygotowawczym.

Pierwszy mecz ligowy: wygrana, czyste konto.

Ale już po drugim został kozłem ofiarnym. Przedzierając się w internecie przez wyzwiska można było wyczytać, że jest w zasadzie jedynym winnym. 

W szatni zaczęto analizę pierwszej bramki: – Obrońcy powinni być bliżej siebie… 

– Dobra, stop – Gikiewicz wstał i przyznał, że bierze tego gola na siebie. Źle wybił piłkę. Została przejęta na 35 metrze. Do strzelenia bramki było jeszcze wiele czasu, za linią piłki mieliśmy jeszcze sześciu zawodników z pola, ale trudno z niecelnym podaniem polemizować. Przeprosił.

Przez wielu fanów był obarczany winą również za trzecią bramkę, gdzie wykonał dokładne podanie do nóg obrońcy – i został ukrzyżowany za to, że ten stracił piłkę. „Wrzucił Żyrę na konia”, czytałem w wielu miejscach, bo Imaz biegł co najmniej kilkanaście metrów dalej. Myślę, że to najlepszy dowód na lekką paranoję – dolary przeciwko orzechom, że z jakimkolwiek innym bramkarzem nikt nie mówiłby o jego winie. Na gorsze konie w trakcie meczu wrzucany jest sam Gikiewicz. 

To był ewidentny błąd Mateusza Żyry, grającego w mojej opinii bardzo dobry mecz. Przykry, bolesny w konsekwencjach, ale taka jest piłka. Zdarza się. Życie. 

Moim zdaniem, największy błąd „Giki” w rozegraniu piłki popełnił wtedy, gdy żadna bramka nie padła. Fakty są takie, że nie ma bramkarza grającego w dwóch kolejkach tego sezonu, który miałby tyle celnych podań (51). Żaden z ekstraklasowych golkiperów nie gra długich podań z większą dokładnością (58%).

Tymczasem niemal 90% kibiców w ankiecie na WTM jednak uznało, że Gikiewicz nie powinien dalej bronić. Kilka dni później do tego samego wniosku doszedł trener. I to z powodu rozgrywania piłki.

„Nie zagra, bo doszło do nieporozumienia na linii ze sztabem szkoleniowym” – czytam w jednym z tekstów. To bzdura. Nie jest to ani decyzja całego sztabu szkoleniowego, ani trenerów bramkarzy. 

Rafał Gikiewicz był pierwszym bramkarzem Widzewa Łódź do środy. W czwartek, jeszcze przed publikacją filmu, zapadła inna decyzja. Trudno nie odnieść wrażenia, że po prostu ugięto się pod presją. 

38-latek rano wszedł do klubu w stroju batmana. Przegrał w grze na dwa kontakty, a karą był trening w stroju superbohatera. I w takim czarnym kostiumie pocił się na siłowni bardziej niż zwykle. Wreszcie został zaproszony na rozmowę.

– Tak zrobię, bo mogę – powiedział Sopić. I ma rację. Jest trenerem. Ma prawo podejmować takie decyzje.

Gikiewicz zaś miał prawo się zdenerwować. Zmiana na tej akurat pozycji to nie jest decyzja na chwilę. A jeśli została podjęta już po w drugiej kolejce, można odnieść wrażenie, że nie była spontaniczna. Nie ma wiele wspólnego z budowaniem pewności siebie bramkarza. Zaufanie do stojącego między słupkami widocznie było iluzoryczne. A jeśli takie było – sprzeczne z deklaracjami dyrektora sportowego czy trenera – to trzeba było Gikiewicza pożegnać, razem z Diliberto, Kerkiem i innymi. 

Powiedział swoje zdanie, zarówno w rozmowach z Niko, jak i Sopiciem. W swoim stylu. Nigdy nie był i pewnie nigdy już nie będzie potulnym barankiem. Czuł, że został oszukany. Nie ukrywał tego. 

Ale każdy z nas – włącznie z tymi, którzy jadą z nim jak ze ścierą w mediach społecznościowych czy na forach – po prostu by się w tej sytuacji wkurwił. Normalne dla kogokolwiek ze sportową ambicją.

Łatwo teraz snuć teorie, co tam się wydarzyło. Głuchy telefon lubi koloryzować. Rozdmuchiwać. Każdy doda coś od siebie. Nawet kompletnie nieprawdziwego.

Gikiewicz nie zrobił żadnego syfu w szatni.

Nie spiął się z żadnym trenerem czy piłkarzem. 

Liczba mitów, które rosną wokół tego tematu, to jednak powtarzający się schemat. Niepotrzebny, a doskonale znany. Nieprzypadkowy.

Przykra prawda jest taka, że wypuszczaniem plotek – w których ziarno prawdy ledwo drasnęło rzeczywistość – niszczymy ludzi, których uznajemy za niepotrzebnych. 

Zniszczoł. Rondić. Teraz Gikiewicz.

Żenująco się patrzy z bliska na te „przecieki kontrolowane”.

Nie idźmy tą drogą. Tak działają kluby bez charakteru. Widzew do nich nie należy.

*

W ten sposób okoliczności zrobiły ze mnie adwokata diabła, któremu sami urządziliśmy piekło. Sposób, w jaki ono powstało, jest dla mnie fenomenem socjologicznym. Nie do końca go rozumiem, a na pewno się z takim w ćwierćwieczu kibicowania Widzewowi nie spotkałem. 

Jedni go nienawidzą, inni kochają – ale jednego odmówić nie można: jest ciekawy i ma ciekawe życie, za kulisy którego udało nam się wejść z kamerą, by opowiedzieć – ciekawą, mam nadzieję – historię.

Zapraszam do obejrzenia – zobaczycie prawdziwe życie nie tylko Gikiewicza, ale piłkarza Widzewa Łódź: