Na konferencjach prasowych coraz częstszym unikiem jest „pytanie niezwiązane z meczem”.

Szczegółowo o samym meczu mówić oczywiście nie można – bo rywal się dowie. Odbywa się bezkontaktowy taniec trenera z dziennikarzami, skaczącymi razem po tematach dookoła meczowego ogniska, bez rozmów o składzie, planie, taktyce.

I to jeszcze jestem w stanie zrozumieć. Jeden gol w nadchodzącym spotkaniu więcej wart jest niż miliard słów. Nie ma sensu marginalizować szans na jego zdobycie, nawet w stopniu minimalnym.

Gorzej, gdy ogranicza się tematykę konferencji przedmeczowej głównie do zdrowia, rywala i tematów tabu.

We Wrocławiu trener Ante Simundza zareagował podobnie na pytanie o transfery, jak w Łodzi o ich blokowanie Daniel Myśliwiec – że to nie temat spotkania, że skupia się na sobotnim starciu.

Okazuje się więc, że o transferach mówić nie można – choć każdy zawodnik, który w meczu zagra, był efektem transferu. Jeśli na wynik składa się wiele czynników, to skład personalny z pewnością jest jednym z nich. Być może najważniejszym. Naturalnie interesujący w kontekście kolejnych spotkań wydaje się więc temat wzmocnień drużyny, która do tego spotkania przystąpi.

O otoczce też nie można, choć zgaduję, że wypływa na zespół, który do pojedynku ligowego nie przygotowuje się w izolatkach bez łączności ze światem zewnętrznym.

Wszystkich pytań, które pośrednio i bezpośrednio nie dotyczą meczu, można w ten sposób uniknąć.

A o meczu nie powiedzieć prawie nic.

Konferencje Widzewa – choć miały swoich przeciwników, narzekających na momentami zbyt trudny, specjalistyczny język – do niedawna wyróżniały się na szarym tle Ekstraklasy. Były niebanalne. Trener odpowiadał w swoim stylu, ale na każde pytanie.

Niestety, odnoszę wrażenie, że został zaszczuty. Nawet gdy chciał podkreślić, że okienko transferowe nie ma wpływu na samopoczucie jego czy zespołu – wyciągnięto kilkusekundową ciszę i jedno słowo, które w takim kontekście brzmiało wręcz szyderczo. Cała wypowiedź wyglądała natomiast tak: „Rewelacja, ja się czuję świetnie, drużyna nie może się doczekać meczu, ja nie mogę się doczekać meczu. Tylko na tym się skupiamy. Mamy określoną kadrę dostępną do meczu. Robimy wszystko, by odnieść zwycięstwo, a co będzie dalej – zobaczymy”.

Banały, prawda? Więc w sytuacji, w której nawet one stają się groźne i mogą wrócić niczym bumerang, dolewając oliwy do pożaru w widzewskim piekiełku – trudno oczekiwać odważnych, niestandardowych odpowiedzi.

Robimy kolejne kółko w zaklętym kręgu. Oburzamy się, że konferencje są nudne. Gdy pojawia się mikro-kontrowersja, jesteśmy na nią święcie oburzeni. Odpowiedzi są więc jeszcze nudniejsze, a my wracamy do, rzecz jasna, oburzenia.

Przed zasłużoną krytyką nudnej odpowiedzi na nudne pytanie, warto się zastanowić: jak odbierane jest coś, co wychodzi poza szablon? I czy przypadkiem akcja nie rodzi reakcji?

Przypominam sobie Janusza Niedźwiedzia, który bardzo ciekawie opowiadał o futbolu i kulisach swoich decyzji w poniedziałkowych audycjach klubowych mediów. Aż przyszedł mały kryzys, czepianie się słówek, trudniejsze pytania – i trener z mediów zniknął, a na konferencjach wkradł się związek chemiczny o nazwie „oczywistan odpowiedzianu”, w coraz to większym stężeniu.

Żałuję, że historia się rymuje. Szkoda, że odbiorcy są tak wrażliwi, a nadawca dostosowuje się do otoczenia.

Koniec końców, konferencje prasowe istnieją po to, by zwiększyć lub podtrzymać poziom zainteresowania kibiców własną drużyną. Trener nie mówi do siebie, a dziennikarze nie pytają dla siebie. Wszyscy są tu nie dla funu, a dla fanów. A ci we współczesnym sporcie są zarówno klientami, jak i sponsorami tego biznesu rozrywkowego.

W polskim boksie już wiedzą, że trzeba dbać o zainteresowanie, po tym jak z zazdrością patrzyli na KSW, odbierające im kolejne kawałki tortu. Teraz wszyscy głodni patrzą w ten sposób na świat „freaków”. W obu przypadkach ważnym elementem, angażującym widzów i pozwalającym im „wsiąknąć” w wydarzenie sportowe, są właśnie konferencje prasowe.

W polskiej piłce wiele konferencji mogłoby zostać wygenerowanych przez sztuczną inteligencję, wyciągającą z kotła truizmów oklepane zdania w losowej kolejności.

Widzew szedł inną drogą. Mam nadzieję, że na nią zawróci.